چه كسي برايمان قصه «دو كاج» را مي گفت
چه كسي ما را از نيرنگ «روبه پر فريب و حيلت ساز»آگاه مي ساخت
چه كسي در اوج اندوه به گوشمان مي خواند «زندگاني؛ خواه تيره؛ خواه روشن ؛
هست زيبا»
شاعر اگر نبود
براحتي «آب را گل» مي كرديم
و به «نان و ريحان و پنير» قانع نبوديم
چه زماني مي توانستيم دانه ي ياقوت انار را «با نظم و ترتيب» ببينيم
شاعر اگر نبود
هيچ عاشقي «مونس رواني» نداشت
وكسي از«برگ درختان سبز» دفتري از معرفت نمي ساخت
شاعر اگر نبود
من چگونه مي توانستم
اعتراف كنم كه تورا دوست دارم...؟
به مرد ني زني
آفرين برتو
چه نيكو مي زني
هست مؤمن
همچو سازي خوش نوا
از درون خاليش
آيد صدا
خوش صداگردد
چو ميگردد تهي
يعني
از هر خودستايي
وارهي
بايد
از چربي و شيريني
گذشت
تا چو ني
نالان
درين افلاك گشت
جان فداي سازهاي خوش نوا
چون نواي روزه داران
در دعا
ريخته آن همه رخت
چشم ها در پي اندام ظريفش لرزان
ابرها در غم وصلش گريان
گاه خورشيد
گهي ماه
گهي كوكب ها
همه از دوري او سر گردان
چرخ نالان او شاد
بخت گويد كه وصالش خوش باد
همه از حسرت او
دست بر دست زده مي گويند
آه از دست نسيم
داد از حركت باد...
حرفي نميزند
خشكيده قامتش
- نگهش دوردست هاست -
لغزيده استخوان تنش زير چكمه ها
- چون رقص مست هاست -
او سال ها زيرِزمين در سياهچال
اميدوار
چشمش به روزنه ي نور دوخته
اينجاست خانه اش
فرزند كوچكش به پدر خيره ميشود
عكسش درون قاب
مهرش ميان قلب
جسمش اسير بند
او اعتراف كرده كه حرفي نميزند
- جز حرف راست-
بر قامت شكسته ي او موج را ببين
درياي اعتقاد
كوه شهامت
چكاد صبر
آن سوي شهر
گرگ سراسیمه میشود
بعد از فريب
با حكم شرع
آسوده ميدرد
تن معصوم و پاك را
از دود ظلم
ترسيده گرگ
آتش كشيده
خرمن خس و خاشاك را
شعري ناب نسرودم
اما غالبا شاعرانه و ناب زيستم
حالا نميدانم
من بايد شعر بسرايم
يا شعر مرا؟؟
بي قرار بودم
چشمهايم را بستم
تا خداي را ببينم
صداي قدمهايش مي آمد
دلم قرار گرفت
نوري چشمهايم را مي زد
چشمانم را گشودم
و تو
در برابرم مي درخشيدي...
لبخند گرم خدا
روي خاك سرد
ساده بسان برف
پيچيده همچو باد
يك قطعه آسمان
با دشت پر ستاره و
باران بي كران
زن كيست
قدرت جادويي شراب
آب حيات
در نظر پاك عارفان
شعر زمين
نغمه ي پر شور آبشار
معماري خداست
در انحناي وسوسه انگيز ديرها
زن كيست
دست نوازش ازلي در شب فراق
اصل هر اتفاق...
خون دل عاشقان پاك
فرياد آتشين دلشدگان شب فراق
اشك به خون نشسته ي شب زنده دارها
ما حصل آه عارفان
عمری گذشت
ساغر شكست
پيمانه ريخت
آن جام جسم خاك شد
آن خاك پاك
تاك شد
اينك شراب ماحصل خون تاك هاست
عاقبت عشق پاك هاست
الاّ المطهرون
آيت ناب شراب هاست...
با اين دل رميده ي عاشق چها نكرد
زلف سياه را به رخ نازنين سپرد
آن سنگدل معامله اي با صبا نكرد
گفتم به دل كه اي همه هستي من ز تو
از ما چه ديد يار كه ترك جفا نكرد
مستانه پيش نگاهم به دست غير
گيسو فشاند و رحم برين آشنا نكرد
جامي زجان خويش گرفت و به چشم داد
آهي كشيد و گفت چه گويم چرا نكرد
او تاج دلربايي خوبان شهر بود
چون پادشاه بود نظر بر گدا نكرد
بسيار تيرغمزه رها كرده درشكار
نازم بر آن نگار يكي هم خطا نكرد
دور شب وصال چو عمر سحاب رفت
جرم سحرگهي كه خدا را صدا نكرد
